Τα χωριά της Θράκης

Λευκίμη

Η Λευκίμη είναι ένα γραφικό χωριό που πήρε το όνομά της από τις πολλές λεύκες που υπήρχαν στην περιοχή. Η προνομιακή θέση δίπλα στο δάσος και κοντά στον Έβρο ποταμό έκανε τη Λευκίμη ένα από τα μεγαλύτερα κεφαλοχώρια και εμπορικό κέντρο της περιοχής μέχρι το 1927. Αυτή η προνομιακή θέση είναι που κάνει τη Λευκίμη ορμητήριο εξερεύνησης των δύο Εθνικών Πάρκων της περιοχής: τους Δάσους Δαδιάς – Λευκίμης – Σουφλίου και του Δέλτα Έβρου. Σήμερα η Λευκίμη έχει να επιδείξει τα πολλά καλοδιατηρημένα πηγάδια, την όμορφη πλατεία της, τον παλιό γιαχανά, τις εκκλησίες της, με την παλαιότερη να χρονολογείται τον 16 αι. , και το απολιθωμένο δάσος με σπάνια απολιθώματα, που χρονολογούνται περίπου στα 30 έως 40 εκατομμύρια χρόνια πριν από σήμερα.


Κορνοφωλιά

Η Κορνοφωλιά είναι ένας πολύ παλιός οικισμός που διατηρεί το όνομά του από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Ντερβέν Καραμπουνάρ την έλεγαν οι Τούρκοι, δηλαδή μαυροπήγαδο, από το πηγάδι που υπάρχει και σήμερα δίπλα στην πλατεία. Όμως στη γλώσσα των κατοίκων ( που ήταν όλοι τους Έλληνες ) το χωριό λεγόταν πάντα Κορνοφωλιά. Πήρε το όνομα αυτό από τις άφθονες κουρούνες, που φώλιαζαν στις μεγάλες παλιές φτελιές γύρω από το παλιό πηγάδι. Στην περιοχή της Κορνοφωλιάς υπάρχει μια χαμηλή πλαγιά, η οποία ανοίγει αμφιθεατρικά σε μία καταπληκτική θέα προς το μεγάλο ποτάμι, όπου αναφέρεται η ύπαρξη πολλών λαξευμάτων και κοιλοτήτων. Επίσης αναφέρεται λαξευμένο σε βράχο μεγάλο μανιτάρι και βράχο με οπές κάποιες εκ των οποίων σχετίζονται με αρχειοαστρονομικές πρακτικές. Στα νότια του χωριού, στα χωράφια, έχουν βρεθεί πλήθος κεραμικών, αλλά και άφθονα νομίσματα από τους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους. Στην κορυφή Αντά Τεπέ έχουν βρεθεί θεμέλια λιθόκτιστου φρουρίου με πέντε ημικυκλικούς πύργους,  καθώς επίσης, στην κορυφή της Γκίμπρενας βρίσκονται ερείπια βυζαντινού κάστρου χτισμένου από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό. Το κάστρο αυτό ήταν μέρος μίας σειράς οχυρωματικών έργων σε τέτοιες τοποθεσίες που σκοπό είχαν να εμποδίσουν την κάθοδο επιδρομέων στον νότο.

Λυκόφη

Η Λυκόφη ή Κιούπλι, ένα χωριό ανατολικά του ποταμού Έβρου, θεωρείται ότι είναι η πατρίδα μερικών χιλιάδων Ελλήνων, οι οποίοι μετά την Μικρασιατική Καταστροφή αναγκάστηκαν να περάσουν το ποτάμι. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν ακριβώς απέναντι σε δύο χωριά, ώστε να έχουν οπτική επαφή με τα πατρικά τους σπίτια. Το ένα από αυτά είναι η Λυκόφη, ενώ το δεύτερο είναι τα Λαγυνά, τα οποίο πήραν το όνομά τους από το Κιούπλι (κούπι= μεγάλη λαγύνα). Κοντά στο χωριό σε πλαγιές χαμηλών υψωμάτων έχει αποκαλυφθεί υδραγωγείο, καθώς και τάφοι μακεδονικής εποχής.Δυτικά του οικισμού Λυκόφης, στη θέση Ανάβρα έχουν βρεθεί τρεις μαρμάρινες σαρκοφάγοι ρωμαϊκών χρόνων, καθώς και λαξευμένος βράχος που κατά την παράδοση φιλοξενούσε βυζαντινό ναό.

Λαγυνά

Στα Λαγυνά έχει βρεθεί λιθόκτιστος με ημικυκλική καμάρα τάφος, μακεδονικού τύπου, ο οποίος μπορεί να χρονολογηθεί από τον 4ο αι. π.Χ.

Δαδιά

Στην κοιλάδα της Δαδιάς υπήρχε αρχαίος συνοικισμός, γεγονός, που επιβεβαιώνεται από τα άφθονα αρχαία νομίσματα, είδωλα και κεραμικά που βρέθηκαν κατά την διευθέτηση της κοίτης του ποταμού, ενώ στην Τρανή Πέτρα που βρίσκεται περίπου 1 χλμ. βορείως του οικισμού της Δαδιάς πιθανολογείται η ύπαρξη αρχαίου ιερού.

Γιαννούλη και Πεσσάνη

Οι παλιές λιθόκτιστες γέφυρες της Γιαννούλης και της Πεσσάνης χρονολογούνται από τη μέση βυζαντινή περίοδο.  Η λιθόκτιστη γέφυρα της Γιαννούλης παλιότερα συνέδεε τα ορεινά μονοπάτια που οδηγούσαν από την Σιδηρώ, τη Δαδιά και την Κοτρωνιά στο Σουφλί.

Λύρα

Στη Λύρα δραστηριοποιείται ο Γυναικείος Συνεταιρισμός που παράγει τοπικά παραδοσιακά προϊόντα.

Προβατώνας

Οι κάτοικοι του Προβατώνα ήταν πρόσφυγες από διάφορα χωριά της Ανατολικής Θράκης, οι οποίο ήρθαν μετά το 1922. Το παλαιό όνομα του χωριού ήταν Κουίνγερε, δηλαδή τόπος προβάτου.

Τυχερό

Στην είσοδο του Τυχερού, περιμετρικά της τεχνητής λίμνης Τυχερού που έχει δημιουργηθεί από τεχνητό φράγμα απλώνεται ένα πλήρες, πρωτότυπο και ιδιαίτερο συγκρότημα αναψυχής με υποδομές διασκέδασης άθλησης και χαλάρωσης, αλλά και έναν οικοτουριστικό ξενώνα.

 

Σουφλί

Αρχαιολογικά ευρήματα [πιστοποιούν ότι η περιοχή του Σουφλίου κατοικούνταν κατά τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Σύμφωνα με έναν Τούρκο περιηγητή που αναφέρεται σ’ αυτό, το 1967 με το όνομα Σοφολού (sofulu) το Σουφλί ήταν ένα κεφαλοχώρι απαλλαγμένο από τους φόρους της Οθωμανικής τότε Αυτοκρατορίας. Η άνθισή του άρχισε το 19ο αι.,κ αι αποτελούσε ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο. Η δημιουργία του σιδηροδρομικού σταθμού το 1872 συνέβαλε σημαντικά στην οικονομική του ανάπτυξη. Ο πληθυσμός του αυξανόταν εντυπωσιακά και ενώ το 1877 είχε γύρω στους 4.680 κατοίκους το 1908 ανέβηκε στους 12.000 έως 13.000. Το Σουφλί γίνεται γνωστό κυρίως για το μετάξι, όμως δεν είναι η μόνη ασχολία των κατοίκων, ανάπτυξη έχει παρουσιάσει η αμπελουργία και η οινοποιϊα, όπως και η καροποιία και η σιδηρουργία. Μετά την συνθήκη της Λωζάνης το 1923 η Ανατολική Θράκη και η Ρωμυλία πέρασαν στην κυριότητα του νεοσύστατου τουρκικού κράτους. Έτσι, το Σουφλί με την ανακατανομή της γης έχασε μία σημαντική έκταση 70.000 περίπου στρεμμάτων που ήταν γεμάτη από μορεόδεντρα, τα οπο΄λια αποτελούσαν τροφή του μεταξοσκώληκα. Με την εισαγωγή του εμπορίου του μεταξιού στο φορολογικό πλαίσιο της Ελλάδας επήλθε μείωση της παραγωγής και των εξαγωγών σε άλλες χώρες. Το τελειωτικό και πιο ισχυρό χτύπημα επήλθε με την ανακάλυψη της τεχνητής μεταξωτής ίνας. Το γεγονός αυτό σταμάτησε την ανοδική πορεία της σηροτροφίας. Εκείνη την εποχή στο Σουφλί λειτουργούσαν τέσσερα εργοστάσια αναπίνησης καθώς και πολλές οικοτεχνίες παραγωγής μεταξιού, τα οποία σταμάτησαν να λειτουργούν. Γνωστό ως «η πόλη του μεταξιού» εκτός από τη σηροτροφία που έχει μεγάλη παράδοση στην περιοχή το Σουφλί είναι επίσης ξακουστό για την οινοποιία και τα κρέατά του.

 

Σαμοθράκη

Μια μάζα από γρανίτη αποκαλύπτει το πιο απομακρυσμένο νησί του Αιγαίου, με ορεινό έδαφος και δασοσκεπή βουνά. Ψηλότερη κορυφή του νησιού είναι το Φεγγάρι (1.649 μέτρα), από όπου τις καθαρές ημέρες είναι ορατή η κορυφή της τρωικής Ίδης που βρίσκεται απέναντι.
Το νησί είναι καταπράσινο πνιγμένο μέσα σε πυκνή βλάστηση. Τα δένδρα που κυριαρχούν εδώ είναι οι ελιές, οι βελανιδιές, οι καστανιές, τα σφενδάμια, τα θαμνόκεδρα και τα πλατάνια. Η Σαμοθράκη είναι ίσως το μόνο νησί στην Ελλάδα που έχει τόσο μεγάλα σε έκταση πλατανόδαση. Η πυκνή βλάστηση της Βόρειας πλευράς του νησιού που αποτελείται από δέντρα όπως είναι ο «Ίταμος» που οι Σαμοθρακίτες τον ονομάζουν «σταυρόξυλο», «Άρκανθο» (κάτσταρος) και την «Κελτίδα» δέντρα σπάνια όχι μόνο για τον Ελλαδικό αλλά και στον Μεσογειακό χώρο, πολλές βελανιδιές, μεγάλα πλατάνια, καστανιές, αγριελιές, σκλήθρα, μηλιοί, αγριοαχλαδιές, σφεντάμια, κουκουδιές κ.α συμπληρώνουν το πράσινο τοπίο. Στο νότιο τμήμα συναντούμε ελαιώνες και νοτιοδυτικά είναι ο μικρός κάμπος 5000 στρεμμάτων περίπου αγροτικής γης. Οι θάμνοι που καλύπτουν το νησί είναι τα σχίνα, οι τσικουδιές, οι κουμαριές, οι μυρτιές, οι αγριογκορτσιές, οι αγριοτριανταφυλιές, οι αγριοκληματαριές, τα σπαρτά και τα ρείκια. Τα παραποτάμια δάση της αποτελούνται από πλατάνια (Platanus orientalis) ενώ στις όχθες τους φυτρώνουν πικροδάφνες, φτέρες, λυγαριές και μέντες. Επίσης συναντώνται σπάνια είδη κάκτων, στο δρόμο από τα Αλώνια προς το Λάκκωμα.

Η Σαμοθράκη είναι πλούσια σε νερά, εκατοντάδες μικρά ρυάκια και ποταμάκια, με γάργαρο νερό που έρχεται από το όρος Σάος, κυλούν ορμητικά προς τη θάλασσα. Πλήθος πηγών, οι οποίες κατεβαίνοντας ακτινωτά από το βουνό σχηματίζουν κλιμακωτά καταρράκτες και τις περίφημες «βάθρες», δηλαδή φυσικές πισίνες μέσα στα ανοιχτόχρωμα βράχια. Φημισμένες είναι οι βάθρες του ποταμού Τσιβδογιάννη, κοντά στα Θερμά, από όπου ξεκινά και η ανάβαση στο όρος Φεγγάρι. Τα μικρά και μεγάλα ρυάκια σχηματίζουν επίσης πολλούς καταρράκτες, το μεγαλύτερο ρέμα του νησιού είναι ο «Φονιάς» με ψηλότερο καταρράκτη του την «Κλείδωση» ύψους 35 μέτρων. Άλλοι καταρράκτες είναι: της «Κακιάς Πλάκας», της «Καριάς» κ.α. Όμορφους καταρράκτες προσφέρουν ακόμη και τα ρυάκια του Ξηροποτάμου, του Καραγιαννάκη, ο Κρεμαστός, το Γυάλι, ο Άγκιστρος, της Πλατιάς και του Αράπη. Οι θερμές θειούχες ιαματικές πηγές, κατακλύζονταν για λουτροθεραπεία τα καλοκαίρια απ' τα βυζαντινά τουλάχιστον χρόνια και βρίσκονται στο βόρειο μέρος του νησιού στο χωριό Θέρμα.

print
send to friend