Ιστορικοί και αρχαιολογικοί χώροι

Ο Νομός Έβρου, διασχίζεται σε όλο το μήκος του από το ομώνυμο ποτάμι που στην αρχαιότητα λεγόταν Ρόμβος. Ο γιος του μυθικού βασιλιά της Θράκης Κασσάνδρου, Έβρος κίνησε την οργή της μητριά του γιατί δεν ανταποκρίθηκε στον έρωτά της. Όταν αυτή τον κατηγόρησε στον πατέρα του, έπεσε στον ποταμό Ρόμβο και πνίγηκε. Έτσι ο ποταμός πήρε το όνομα Έβρος και από αυτόν και η ευρύτερη περιοχή.

Η περιοχή του Έβρου κατοικείται από την παλαιολιθική εποχή συνεχώς μέχρι σήμερα. Τα πρώτα ίχνη ζωής, έχουν βρεθεί στην περιοχή Ορμενίου και είναι παλαιοντολογικά ευρήματα από μαστόδοντα. Νοτιότερα κοντά στα χωριά Ρίζια και Κέραμος, βρέθηκαν λίθινα εργαλεία της Μέσης Παλαιολιθικής Εποχής [10.000 - 7.000 π.Χ.], από πυριτόλιθο [τσακμακόπετρα].

Από την Νεολιθική Εποχή έχουν αποκαλυφθεί οικισμοί στο σπήλαιο Μάκρης και στο Μικρό Βουνί της Σαμοθράκης, το οποίο κατοικήθηκε συνεχώς μέχρι την εποχή του χαλκού, οπότε ήρθε σε επαφή με του Μινωίτες της Κρήτης, όπως φαίνεται από ορισμένα ευρήματα.

Από τα Ομηρικά Έπη, συνάγεται ότι οι κάτοικοι των παραλίων του Έβρου, είχαν επαφές και συμμαχικές σχέσεις με το κράτος της Τροίας από την περιοχή τους δε ξεκίνησε ο βασιλιάς των Θρακών Ρήσσος σε βοήθεια των Τρώων. Η ανάμνησή του θα μείνει ως ποτάμιος θεός Ροϊτης ή ως θεοποιημένος ήρωας σε εκατοντάδες ανάγλυφα σε όλο το θρακικό χώρο γνωστό ως «Θράκας Ιππέας».

Οι ιστορικές καταγραφές για τη Θράκη είναι συνυφασμένες με μύθους. Στη γη αυτή έζησε ο Ορφέας και λατρεύτηκε ο Διόνυσος, ενώ πολλαπλές αναφορές για τη Θράκη υπάρχουν και στα ομηρικά έπη. Η ιστορία του τόπου χάνεται στα βάθη του χρόνου, ξεκινώντας από τους παλαιοντολογικούς χρόνους, που μας τους θυμίζει η εύρεση σημαντικών απολιθωμάτων στη Λευκίμη και στο Φυλακτό. Την προϊστορική περίοδο έρχονται να μας τη θυμίσουν οι βραχογραφίες που βρίσκουμε σε σπηλιές και σε βράχους της περιοχής. Τους ιστορικούς χρόνους μας τους θυμίζουν τα διάφορα κάστρα που βρίσκονται διάσπαρτα σε στρατηγικά σημεία του χώρου. Τους ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χώρους μας τους θυμίζει η Εγνατία Οδός και η Παναγία Κοσμοσώτειρα. Τους χρόνους του Μεσαίωνα μας τους θυμίζουν το Τέμενος του Βαγιαζήτ ( το πρώτο επί ευρωπαϊκού εδάφους και ο Τεκές του Σαγήτ Αλή Σουλτάν εκ των ιδρυτών του Τάγματος των Αλεβιτών. Στους νεότερους χρόνους συναντάμε την ανάπτυξη της Σηροτροφείας με τα φημισμένα μεταξωτά Σουφλίου, ενώ στο Μουσείο Μεταξιού μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει την παραγωγική διαδικασία και να προμηθευτεί διάφορα μεταξωτά.

print
send to friend